Het leek allemaal wel een grote nachtmerrie ?>

Het leek allemaal wel een grote nachtmerrie

Halloween speelt zich rond deze tijd af. Ik was vorig jaar te vinden bij Halloween Fright Nights in Walibi (wat echt een aanrader is!) en dat is eigenlijk waarom ik voor dit thema heb gekozen. Daarnaast kan ik mij weinig tot niks herinneren van de dagen na het ongeval, maar de nachten wel. Ik neem jullie mee in mijn eigen nachtmerrie.

Griezelige zusters, enge mede-patiënten en slapeloze nachten.
De eerste nachten in het ziekenhuis waren één grote nachtmerrie.

Ja.. Ik kan me nog goed herinneren dat ik het elke keer verschrikkelijk vond als mijn familie weer naar huis ging en ik ‘alleen’ achterbleef in het ziekenhuis. Ik werd hier erg verdrietig van, want ik voelde me eenzaam. Ik kon zelf niet draaien in bed of het was niet mogelijk om uit bed te komen of om überhaupt rechtop te gaan zitten. Dit was erg beangstigend, omdat het zo’n machteloos gevoel gaf. Griezelige zusters, enge mede-patiënten en slapeloze nachten. De eerste nachten in het ziekenhuis waren één grote nachtmerrie.

Aan de draden, zuurstof en andere toeters en bellen. De morfine hielp goed tegen de pijn, maar ik kreeg hier rare gedachtes en hallucinaties van. Als het donker was op de zaal, dan leek het net een horrorfilm. Zusters en broeders die ik niet kende, als ik wakker werd wist ik niet meer waar ik was en ik kon mijn benen niet bewegen. Daarnaast was er een oude man die op de zaal lag die erg in de war was. Hij praatte in zichzelf, dit vond ik erg eng. Ik had nog nooit in het ziekenhuis gelegen en heb hier altijd al een hekel aan gehad, nu mocht ik er ineens 2,5 week vertoeven, haha.

Zondagnacht 3 april, de nacht voor de operatie, dit was mij het nachtje wel. Doodzenuwachtig voor wat mij de volgende dag te wachten stond, probeerde ik te slapen. De nacht leek wel een dag te duren. Ik viel rond 11 uur in slaap en ik werd wakker met het gevoel dat het al 04.00 zou zijn. Ik keek op de klok: “Half 12!?”. Zo ging het de hele nacht door, totdat ik opeens wakker werd na een nachtmerrie en ik niet meer wist waar ik was. Ik was in paniek en probeerde rechtop te gaan zitten, maar dat lukte natuurlijk niet. Ik sloeg met mijn armen en benen (wat natuurlijk niet kon, maar in mijn gedachten deed ik dit wel). De muren kwamen op mij af en alle piepjes die ik hoorde waren zo hard dat ik er gek van werd.

Ik zocht de hulpknop om te drukken, maar ik kon deze niet vinden. Toen heb ik naar mijn telefoon gezocht, omdat m’n familie had gezegd dat ik altijd kon bellen, maar de telefoon was ook niet binnen bereik. Ik probeerde te zwaaien naar de zusters die achter het glas naar een scherm zaten te staren, maar ik herkende ze niet en ze leken wel een soort monsters die mij met opzet aan het negeren waren. Ik raakte nog meer in paniek, maar ik moest en zou een zuster/broeder bij m’n bed krijgen, dus ging ik met mijn linkerhand zwaaien waar een saturatie-meter(om het zuurstofgehalte in mijn bloed te meten) aan mijn wijsvinger zat. Op deze meter zat een rood lichtje en zo probeerde ik de zusters/broeders een seintje te geven. Enkele minuten later stond er eindelijk een zuster aan mijn bed om mij rustig proberen te krijgen, wat pas na een kwartier slaagde. Toen ik eindelijk rustig was, probeerde ik verder te slapen, want de operatie zou om 6 uur in de ochtend plaatsvinden.

Dag van de operatie

Mijn vader en broer kwamen al vroeg en ik was zo blij om ze te zien na zo’n rotnacht. Ik was door alles zo bang geworden en nu werd ik ook nog klaargemaakt voor een operatie, trillend in mijn bed van de spanning werd ik naar de wachtruimte voor de OK gereden. Na hier een halve dag gewacht te hebben(15 minuten), werd ik een klein kamertje ingereden voor de operatiekamer. Twee mannen probeerden mij een beetje gerust te stellen en ik moest even wachten totdat ik de verdoving zou krijgen. Ik dacht: “Yes, eindelijk ga ik van de wereld en hoef ik me niet meer druk te maken”. Plotseling ging de deur van de operatiekamer open en kwamen de chirurgen binnen. “Meneer, het is nog niet zeker dat we gaan opereren, uw long is misschien te zwak voor de operatie”. Ik dacht: “Nee hè, nou moet ik nog langer wachten..” Na enig overleg werd er uiteindelijk beslist om voor de operatie een drain aan te brengen en ging de operatie gelukkig toch door!

Een operatie van 4 uur lang om mijn gebroken rug te fixeren, om ervoor te zorgen dat ik ooit weer rechtop zou kunnen zitten en met stalen pinnen in mijn rug door het leven te gaan..


14 gedachten over “Het leek allemaal wel een grote nachtmerrie

  1. Dat moet heftig voor je zijn geweest. Het is goed dat je daar nu over kunt schrijven. Fijn weekend verder en tot de volgende keer maar weer. Succes met je revalidatie.

  2. Jeetje Rienk! Wat een heftig verhaal om te lezen!! Ik vind het ontzettend knap en moedig hoe je het allemaal doet! De strijd die je geleverd hebt om te komen waar je nu bent en een verhaal te schrijven wat werkelijkheid is! Ik heb ongelofelijk veel respect voor je. Je doorzettingsvermogen, de wil. Je bent een kanjer!

  3. Jeetje Rienk wat ferskrikkelik heftig allegear. De onmacht dyst der fylt hast, ongelovelik dast der no sa oer skrieuwe kist. Ik ha (en ja iederyn seit it mar it is ek sa!) djip respect foar de manier hoe ast hjir mei om gjist en hoe ast dyn leven wer op pakst, petsje of foar dy!!

  4. Lijkt me heel erg angstig allemaal, echt een nachtmerrie, heel knap dat je nu alweer zo ver bent, en je schrijft ook erg goed, heel beeldend, is het geen idee om een boek uit te brengen er is vast wel een uitgeverij die belangstelling heeft, ben heel benieuwd naar je volgende blog.

  5. he rienk respect voor jou dat je je verhaal zo verwoord.. ken je gevoel wat die nachtmerries en hallucinaties betreft zo eng en angstig.. het is fijn dat morfine er is maar tegelijker tijd is het rotzooi..
    t is zo goed om te zien en te lezen hoe t nu gaat met je. na wat er is gebeurt.. . je bent sterk topper.. liefs froukje

  6. Rienk, wij kunnen niet voelen wat jij voelt. Laat staan al die duizenden gedachten die maar door je hoeft zullen (blijven) dwarrelen, maar ondanks dat, wil ik je te kennen geven dat Ik onwijs veel bewondering voor je heb! Respect! Een enorme wilskracht! Sterkte voor nu en voor de komende tijd!

  7. Vertellen hoe het dus echt voor jou is geweest en is, dat is enorm knap dat je dat nu doet. En goed voor alle mensen waarmee je in contact staat/ komt, “kan niet meer ligt op het kerkhof”. Jij geeft nooit op, ga zo door rammer.

  8. Je bent door “een dal der schaduw des doods” gekomen, met behoud van je stralende lach. Wat een mooie voetbalfoto op Facebook – je had al vleugels!

  9. He topper, durfde het niet zo goed te lezen, wat voor angst jij hebt gehad,wat doet dat met een mens, ten eerste voor jou je familie degene doe jou lief zijn. Ben nu blij dat ik het toch gelezen heb, even binnen kijken bij jou.( had het natuurlijk al van alle kanten gehoord )maar dit is jou beleving, je bent een topper.liefs Sieb en Marijke

  10. Ik ben zelf verpleegkundige en heb me nooit gerealiseerd hoe traumatisch het kan zijn om in het ziekenhuis te liggen en alles zo mee te maken. Ik vind het heel bijzonder hoe het je is gelukt om deze ervaring te omschrijven, een echte eye-opener.

  11. Een nare en angstige ervaring. Toch goed om te lezen…het geeft een indruk.
    Momenteel vecht mijn broer voor zijn leven na een ernstig ongeval. Hij heeft veel schade opgelopen, waaronder een complete dwarsleasie bij de th 8. Nu dag 5 en nog steeds kritiek. We zien zijn angst en jij beschrijft het…dank!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *